The Story

The MAUSBIRD story

 

Nee, een bijzondere avond was het niet. Het was geen kerstmis en het was ook niet de avond voor Sinterklaas. En toch was de avond die verder een normale avond was, de avond die Mae nooit zou vergeten. De avond waarop de Mausbird voor het eerst op haar vensterbank verscheen.

Mae was een meisje van nog geen twee dat niet zo hield van slapen. Want Mae was gekke Henkie niet. Mae wist heus wel dat Grote mensen hun Grote mensendingen pas bespraken wanneer kleine meisjes als Mae op hun bed lagen. Mae was bang dat ze voor altijd klein zou blijven. Hoe kon ze ooit groter worden als ze alle Grote dingen niet mocht horen?

Grote meisjes huilen niet, maar zij was nog geen twee en dus huilde Mae. In haar bed, net als alle andere avonden daarvoor. Maar anders dan op al die avonden was dit de avond waarop de Mausbird op Maes vensterbank verscheen.

Eerst zag ze hem niet. Hij zat in het donker. Misschien had hij daar altijd wel gezeten. Niet groter dan een doosje lucifers. Het had ook een propje watten kunnen zijn, maar dat was het niet. Geen muis, ook geen vogel, zonder meer de vreemdste vogel die Mae ooit had gezien. ‘Mangomambo Mausbird,’ kwetterde de Mausbird. Dit betekent: ‘Hallo, ik ben de Mausbird,’ in het Mausolees. Dat spreken ze waar hij vandaan komt. Aan de andere kant van de planeet kunnen we wel zeggen, verder weg dan Mae ooit was geweest. Helemaal uit Maussluis. Je zult het niet geloven maar daar hebben ze meloenen, zo groot als Maes moeder. En als je boodschappen gaat doen, moet je wel even oppassen dat je niet wordt opgevreten door een tijger. Nou ja, boodschappen, boodschappen, het meeste eten plukken ze gewoon uit de momen. Dat is Mausolees voor bomen. Echt waar.

Het was geen kerstmis en het was ook niet 5 december, maar sinds die avond zat het wonderlijke wezen elke avond op Maes vensterbank. En vertelde verhalen over de wonderlijke figuren en verschijningen die zijn wereld bevolkten,  de wereld van Mausbird.

Tekst: Raoul de Jong

Mausbird-Jungle2-Poster